کم خوردن و کم سحن گفتن

کم خوردن و کم سحن گفتن
بهمن 28, 1397
573 بازدید

سقراط کم می خورد و کم صحبت می کرد؛ علت را از او جویا شدند؛ در مورد کم صحبت کردن فرمود: خداوند متعال به ما انسان ها، دو گوش و لکن یک زبان داد. چون باید شنیده های ما، دو برابر گفته های ما باشد! [حال آن که برخی در مجلس، می خواهند متکلم وحده […]

سقراط کم می خورد و کم صحبت می کرد؛ علت را از او جویا شدند؛

  • در مورد کم صحبت کردن فرمود: خداوند متعال به ما انسان ها، دو گوش و لکن یک زبان داد. چون باید شنیده های ما، دو برابر گفته های ما باشد! [حال آن که برخی در مجلس، می خواهند متکلم وحده باشند!]

  • در مورد کم خوردن فرمود: خوردن برای ماندن است نه ماندن برای خوردن!

 

هارون الرشید، در دربار خودش یک طبیب مسیحی، به نام بَختیشو داشت، که طبیب خصوصی او بود.

این طبیب به علیّ بن واقد اشکال کرد که علم دو بخش است: علم الادیان و علم الابدان؛ در قرآن شما، چرا چیزی از طب گفته نشده؟ جواب:

در قرآن در یک نیم خط، تمام طبابت را فرموده: کلوا و اشربوا و لا تسرفوا

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: المعدۀ رأس کلّ داء و الحمیۀ (پرهیز کردن) رأس کلِّ دواء

 

بنابراین انسان متّقی، در خورد و خوراک مراقب است و جانب اندک را می گیرد و این هم در سلامت جسم و هم در معنویت (مثل توفیق برای نماز شب) مؤثّر است.

البته عدم توفیق برای نماز شب و تهجّد، وجوه دیگری هم دارد که یکی از آن ها همین است.

 

روایات و بیانات متعددی در این زمینه وارد شده، که برخی از این قرار است:

1-در مستدرک الوسائل:

13615-مِصْبَاحُ الشَّرِيعَةِ، قَالَ الصَّادِقُ ع: وَ لَيْسَ شَيْ‏ءٌ أَضَرَّ لِقَلْبِ الْمُؤْمِنِ مِنْ كَثْرَةِ الْأَكْلِ وَ هِيَ مُورِثَةٌ لِشَيْئَيْنِ قَسْوَةِ الْقَلْبِ‏ وَ هَيَجَانِ الشَّهْوَةِ وَ قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ مَا مَرِضَ قَلْبٌ بِأَشَدَّ مِنَ الْقَسْوَةِ: وَ فِيهِ،: وَ [كَثْرَةُ] النَّوْمِ يَتَوَلَّدُ مِنْ كَثْرَةِ الشُّرْبِ وَ كَثْرَةُ الشُّرْبِ‏ يَتَوَلَّدُ مِنْ كَثْرَةِ الشِّبَعِ وَ هُمَا يُثَقِّلَانِ النَّفْسَ عَنِ الطَّاعَةِ وَ يُقْسِيَانِ الْقَلْبَ عَنِ التَّفَكُّرِ وَ الْخُشُوعِ‏

 

2-در بحار الانوار:

1، 14- وَ رَوَى عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع عَنْ أَبِي جُحَيْفَةَ قَالَ: أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص وَ أَنَا أَتَجَشَّأُ فَقَالَ يَا أَبَا جُحَيْفَةَ اخْفِضْ جُشَاكَ‏ فَإِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ شِبَعاً فِي الدُّنْيَا أَطْوَلُهُمْ جُوعاً يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص نُورُ الْحِكْمَةِ الْجُوعُ وَ التَّبَاعُدُ مِنَ اللَّهِ الشِّبَعُ وَ الْقُرْبَةُ إِلَى اللَّهِ حُبُّ الْمَسَاكِينِ وَ الدُّنُوُّ مِنْهُمْ لَا تَشْبَعُوا فَيُطْفَأَ نُورُ الْمَعْرِفَةِ مِنْ قُلُوبِكُمْ وَ مَنْ بَاتَ يُصَلِّي فِي خِفَّةٍ مِنَ الطَّعَامِ بَاتَ وَ حُورُ الْعِينِ حَوْلَهُ وَ قَالَ ص لَا تُمِيتُوا الْقُلُوبَ بِكَثْرَةِ الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ وَ إِنَّ الْقُلُوبَ تَمُوتُ كَالزُّرُوعِ إِذَا كَثُرَ عَلَيْهِ الْمَاءُ.

 

3-حضرت علامه در الهی نامه:

الهی آزمودم، تا شکم دائر است، دل بائر است!

 

4-حضرت علامه در دیوان دل دارند:

الله اکبر الله اکبر – از نفس کافر از نفس کافر

چون گاو سرکش ما را کشاند – گاهی باین ور گاهی به آن ور

در خواب و در خور دستی نگهدار – تا رام گردد نفس ستمگر

جز آه و ناله نبود دوایی – بهر جلال جان مکدر

شرمی کن ای دل از خود پسندی – آواره گردی همچون قلندر

 

توجه شود که به دنبال پرخوری، پر خوابی هم خواهد آمد!

بنا را بگذاریم بر حفظ اعتدال؛ هر چند ما در این نشئه، هم به غذای مادّی و هم به غذای معنوی احتیاج داریم؛ باید به جسم هم توجه کرد تا مانع بندگی نشود و همراهی بکند.